Voor Nederland voor zover ik daar achter kon komen deden de volgende atleten mee: Blue Dickson en Arthur Grigoryan stonden op de Grand Prix of Brussels International. De zwaarste en beste bezette klasse maar even voor het gemak.

Lanah Evers stond in de Fitness Aerobics en Body Fitness klasses.
Wanda van Kolck, Helen Ruijtenbeek en Jenny Gaidoukevitch in de bodybuildingklasse.
Om te beginnen met Lanah. Na Skopje was zij met griep thuisgekomen en besloot Julien Blommaert te melden dat zij toch niet mee zou doen. Op beleefd docht dringend aandringen van Julien besloot Lanah na een week van herstel het toch nog maar een keertje te proberen. Zij dat op dat moment zo'n tweeënhalf kilo boven haar wedstrijdgewicht van de NK en EK. In Brussel aangekomen (Auditorium Jacques Brel/Campus Ceria probeer dat maar eens te vinden zonder tomtom) waren er niet de beloofde vier in haar klasse maar slechts één. En dat is een beetje weinig competitie. Dus besloot zij ook maar deel te nemen aan de Body Fitness klasse waar de meiden met zijn zevenen het podium sierden. Lanah won eerst de fitness aerobics in freefightkleding plus haka-dans van een Marokaans meisje dat heel mooi kon buikdansen. Daarna wat uren wachten tot de Body Fitness competitie. Eerlijk gezegd stond Lanah op de Fitness Aerobics net niet in de vorm van de NK. In ieder geval iets minder scherp. Echter na een wijntje (je gelooft het niet!) en een uurtje rust, een hele andere Lanah. Nu drie uur later ietsje scherper dan op de NK... Dat was nodig want er stond een meisje met een scherpe buik en dito schouderkoppen. Groot verschil was echter de veel betere symmetrie en proporties van Lanah en bovendien een vele malen betere presentatie tijdens de quarterturns. Een mooiere afsluiting van het wedstrijdseizoen had zij zich niet kunnen wensen. Eerst Nederlands kampioen in 2007 Body Fitness, daarna Nederlands kampioen Fitness Aerobics in 2008 en dan hier in Brussel op de internationale Grand Prix twee titels tegelijk veroveren. Volgens Juliette Bergmann, met wie ik jarenlang samen de IRONMAN heb gemaakt, is dat niet vaak aan een Nederlandse atleet gegeven...

In het derde blok kwamen ook de vrouwen bodybuilding op. Wanda van Kolck stond in nog scherpere vorm dan op de NK. Gezien haar fraaie symmetrie en goede proporties was het gat dat zij sloeg met de nummer twee best wel groot. De nummer twee was Helen Ruijtenbeek die nog niets van haar hardheid van de NK had ingeleverd. En dat is knap. Want tussen de NK en deze GP zaten acht weken. Jammer was dat een rug-tattoe de scherpe invulling van haar bovenrugspieren voor een deel verborg. Daarna een Oostblok meisje met een goede V-shape en buikpartij. Vierde en laatste werd Jenny Gaidoukevitch, die het presteerde net iets harder en net iets scherper dan op de NK te komen. Jammer dat Wanda van Kolck niet aan de EK in Skopje meedeed. In deze vorm had zij zeker (afgaande op de foto's) bij de eerste zes geëindigd. Samenvattend Oranje heerste hier in Brussel in alle vrouwenklasses.

Mogelijk dat er nog een aantal Nederlandse mannen deelnam. Echter ik was niet in het bezit van een deelnemerslijst om dat te checken. Van Liona weet ik zeker dat Blue Dickson en Arthur Grogoryan voor Nederland aan de Grand Prix deelnamen. In die internationale Grand Prix bleven op een gegeven moment zes finalisten over. Een indrukwekkende Engelsman die bij nader inzien nogal wat tekortkomingen had. Bijvoorbeeld een 'onmogelijke' kuitspier die het normaal samentrekken volledig verleerd was. Veel aderwerk maar weinig detail. Ook zijn latspread liet ernstig te wensen over. Weigerde los te komen. Nu stond er een Oostblokker wel zo godsgruwelijk ripped en gedetaileerd dat voor Leo en mijzelf vanaf het eerste moment van opkomst geen twijfel mogelijk was. Dit was de winnaar en die Engelsman met een beetje geluk tweede, maar echt geen eerste. Op de derde plaats weer een wat grotere Oostblokker die echter qua symmetrie en proporties minder was dan de Nederlanders Blue Dickson en Arthur Grigoryan.
Tussen Blue en Arthur was het lastig kiezen. Beiden waren in shape, doch net niet hard en scherp genoeg om bij de topdrie te zitten. Opvallend was dat Arthur en die Oostblokker die eigenlijk had moeten winnen, geen vormverlies op het podium vertoonden. Integendeel, zij leken harder te worden naarmate de wedstrijd en de vergelijkingen langer duurden. Dus als je het mij vraagt: 1) De onwaarschijnlijk uitgeripte Oostblokker, 2) Arthur, 3) Blue en 4) de Engelsman die geen latspread kon. Al met al weer een onvergetelijke dag dankzij Julien die ik nog ken van de tijd dat zijn pupil Erwin Noote op het podium stond. Ruim honderd deelnemers en ruim duizend toeschouwers, meldde hij met enige trots. Oh ja, er was ook nog een onverwachte dopingcontrole. Plotseling stonden zes zwaar bewapende Belgische politieagenten backstage in de kelder om tien mensen onder toezicht te laten plassen. Even dreigde de wedstrijd zelfs te moeten worden afgebroken, vertelde Julien me na afloop. Maar dat gecontroleer is in België normaal. Zelfs wandelaars en darters worden er onverwacht gecontroleerd op doping...
[Aangemeld door RHINO]